یک مطالعه بزرگ جدید نشان داده است که نوشیدن روزانه قهوه، حتی اگر بیشتر از پنج فنجان باشد، ممکن است خطر ابتلا به بیماریهای کبدی یا سرطان کبد را کاهش دهد.
به گزارش سیانان، یافتههای این پژوهش بر پایه بررسی بیش از ۳۵۴ هزار نفر است که پژوهشگران آنها را بیش از یک دهه زیر نظر گرفته بودند. این مطالعه در نشریه علمی «گوارش و کبدشناسی بالینی» (Clinical Gastroenterology and Hepatology) منتشر شده است.
به گفته دکتر هیونسوک کیم، نویسنده اصلی مطالعه و متخصص پیوند کبد در مرکز پزشکی سیدرزــساینای در لسآنجلس، «این احتمالا جامعترین دادههای حاصل از پیگیری بلندمدت درباره تاثیر قهوه است. ما همچنین مشاهده کردیم که اثر سودمند قهوه بر کبد به احتمال زیاد، ناشی از کافئین نیست، زیرا در افرادی که قهوه بدون کافئین مصرف کردند، نیز مزایای مشابهی دیده شد. بنابراین، به نظر میرسد این اثر بیشتر به ویژگیهای آنتیاکسیدانی خود دانه قهوه مربوط باشد.»
در این مطالعه، پژوهشگران بیماری کبد را بر اساس تعداد موارد ابتلا به سیروز کبدی ارزیابی کردند؛ بیماری که به ایجاد زخم دائمی و آسیب کبد منجر میشود و میتواند در نتیجه چندین بیماری کبدی مزمن از جمله کبد چرب، هپاتیت ویروسی، بیماری کبدی ناشی از مصرف الکل و سایر بیماریها، بهویژه در صورت درمان نشدن، ایجاد شود.
بیش از ۵۸ میلیون نفر در سراسر جهان به سیروز کبدی مبتلا هستند و این بیماری سالانه نزدیک به یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر را به کام مرگ میکشاند.
کارسینوم سلولهای کبدی (Hepatocellular carcinoma)، نوعی سرطان کبد هم که در این مطالعه بررسی شد، شایعترین نوع سرطان کبد است و هر سال نزدیک به ۶۸۵ هزار مورد ابتلا و بیش از ۵۹۷ هزار مورد مرگ در جهان به آن نسبت داده میشود.
پژوهشگران دریافتند که اثر محافظتی احتمالی قهوه با افزایش میزان مصرف آن بیشتر میشود. به طوری که مصرف روزانه یک تا دو فنجان قهوه با ۲۰ درصد کاهش خطر ابتلا به سیروز کبدی، ۲۴ درصد کاهش خطر سرطان کبد و ۳۱ درصد کاهش احتمال مرگ ناشی از بیماریهای کبدی همراه بود، اما مصرف روزانه سه تا چهار فنجان قهوه با ۳۵ درصد کاهش خطر سیروز کبدی، ۳۵ درصد کاهش خطر سرطان کبد و ۴۱ درصد کاهش احتمال مرگ ناشی از بیماریهای کبدی ارتباط داشت.
مصرف پنج فنجان یا بیشتر در روز هم با ۳۲ درصد کاهش خطر سیروز کبدی، ۴۷ درصد کاهش خطر سرطان کبد و ۴۲ درصد کاهش احتمال مرگ ناشی از بیماریهای کبدی همراه بود.
این ارقام و نتایج برای کاری بهسادگی افزودن قهوه به برنامه روزانه قابلتوجهاند، اما باید توجه داشت که اینها فقط نشاندهنده یک ارتباط آماریاند و وجود قطعی یک رابطه علت و معلولی را ثابت نمیکنند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
پژوهشگران همچنین دریافتند که کاهش این خطرها در میان افرادی که قهوهشان را با شکر یا جایگزینهای شکر شیرین میکردند، اندکی کمتر بود، اما در مجموع تفاوت قابلتوجهی با سایر افراد نداشت. با این حال، همچنان باید در مصرف شکر، شیرینکنندههای مصنوعی و خامههای فراوریشده مخصوص قهوه احتیاط کنید. به گفته کیم، در شرکتکنندگانی که از شیرینکنندهها استفاده میکردند، یکی از شاخصهای التهاب کبد در سطح بالاتری بود. این التهاب میتواند در بروز بیماری کبد چرب نقش داشته باشد.
انجمن قلب آمریکا توصیه میکند میزان شکر افزوده دریافتی از ۶ درصد کل کالری روزانه فراتر نرود که به معنی حداکثر ۹ قاشق چایخوری (۳۶ گرم) برای مردان و شش قاشق چایخوری (۲۶ گرم) برای زنان است.
سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) هم توصیه میکند افراد سالم بهطور کلی مصرف کافئین خود را به حداکثر ۴۰۰ میلیگرم در روز محدود کنند که تقریبا معادل دو تا سه فنجان قهوه است. البته میزان حساسیت افراد به کافئین و نحوه سوختوساز آن در بدن میتواند بهطور قابل توجهی با یکدیگر متفاوت باشد.
برای جلوگیری از ایجاد اختلال کافئین در خواب شب، دستکم شش ساعت پیش از زمان معمول خواب از نوشیدن آن خودداری کنید. حتی برخی متخصصان توصیه میکنند پس از ساعت ۱۵ دیگر کافئین مصرف نشود.
پرسشهای دیگری درباره قهوه که هنوز بیپاسخ ماندهاند
در این پژوهش جدید، تصویربرداری پیشرفته امآرآی و دیگر روشهای تحلیلی نشان داد افرادی که قهوه مینوشند، ترکیب پروتئینهای کبدی آنها با سلامتی بیشتر کبد سازگار بود و چربی و التهاب کبدی کمتری هم در آنها مشاهده شد.
نقطه قوت اصلی این مطالعه همین ترکیب این سه لایه از شواهد است. هنگامی که نتایج تصویربرداری، پروفایلهای پروتئینی و پیامدهای بالینی همگی یکدیگر را تایید میکنند، تصویر کلی بسیار قابلاعتمادتر از زمانی است که تنها به یکی از این شاخصها اتکا شود. با این حال این مطالعه چند محدودیت مهم نیز دارد.
میزان مصرف قهوه شرکتکنندگان تنها در آغاز مطالعه و سپس هنگام انجام تصویربرداریهای امآرای، یعنی ۱۰ سال یا بیشتر بعد، اندازهگیری شد. این فاصله زمانی طولانی است و ممکن است عوامل متعدد دیگری نیز بر نتایج اثر گذاشته باشند. بنابراین، بهتر است آن اندازهگیری اولیه را تنها بهعنوان یک شاخص تقریبی از عادتهای بلندمدت افراد در نظر بگیریم، نه یک ثبت دقیق از رفتار آنها در تمام این سالها.
علاوه بر این، به گفته کیم، بیش از ۹۰ درصد شرکتکنندگان اروپاییتبار بودند و سبک زندگی نسبتا سالمی داشتند و تنها ۱۰ درصد از کل افراد شرکتکننده تحت تصویربرداری امآرای قرار گرفتند. این موضوع میتواند تا حدی موجب سوگیری در نتایج شود. اینکه آیا این مزایا در گروههای قومی متنوع، مانند جمعیت ایالات متحده، نیز به همین اندازه مشاهده میشود یا نه، نیازمند پژوهشهای بیشتری برای تایید است.»
کیم همچنین گفت که آنتیاکسیدانهای موجود در قهوه، صرفنظر از اینکه قهوه حاوی کافئین باشد یا نباشد، ممکن است از فعال شدن مسیرها یا پروتئینهایی که به التهاب و ایجاد بافت زخم در کبد منجر میشوند، جلوگیری کنند یا آنها را کاهش دهند.
البته کبد تنها عضوی نیست که ممکن است از نوشیدن قهوه سود ببرد. مطالعات متعدد دیگری نیز نشان دادهاند که مصرف قهوه با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، بیماری و نارسایی قلبی، سکته مغزی، زوال عقل و سایر بیماریهای مزمن ارتباط دارد.
